Ο ήσυχος θάνατος του κινηματογραφικού αστέρα και η άνοδος του δημιουργού του διαδικτύου

Κάθεστε σε μια σκοτεινή αίθουσα και το άτομο δίπλα σας υπεραερίζεται. Είναι το τρίτο Σαββατοκύριακο προβολής μιας ταινίας τρόμου μεσαίου προϋπολογισμού με τίτλο Obsession. Στην οθόνη, ένας χαρακτήρας κάνει μια επιλογή τόσο θεμελιωδώς λανθασμένη που ολόκληρη η σειρά των καθισμάτων ανασηκώνεται συλλογικά. Αυτή δεν είναι η αντίδραση που έχουν συνήθως οι άνθρωποι σε ένα εταιρικό προϊόν. Πρόκειται για μια σπλαχνική, σωματική ανταπόκριση σε μια ιστορία που μοιάζει σαν να την ψιθύρισε ένας φίλος. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού της ταινίας, πέρασα αρκετά λεπτά με τα δάχτυλά μου πάνω από τα μάτια μου. Άκουσα πραγματικές κραυγές από το πίσω μέρος της αίθουσας. Αυτή η συναισθηματική ένταση εξηγεί γιατί η ταινία καταφέρνει κάτι σχεδόν αδύνατο στον σύγχρονο κινηματογράφο.

Οι περισσότερες ταινίες φτάνουν με μια θορυβώδη διαφημιστική καμπάνια και στη συνέχεια εξαφανίζονται. Συνήθως χάνουν περισσότερο από το μισό κοινό τους μέχρι τη δεύτερη εβδομάδα. Το Obsession κάνει το αντίθετο. Έβγαλε περισσότερα χρήματα το δεύτερο Σαββατοκύριακο από ό,τι το πρώτο. Τώρα, στο τρίτο Σαββατοκύριακο, τα έσοδα αυξήθηκαν κατά επιπλέον 10 τοις εκατό. Αυτή η ανάπτυξη αποτελεί την πρώτη φορά που μια ταινία επιτυγχάνει αυτό το κατόρθωμα από το 1982. Ο σκηνοθέτης, Curry Barker, δεν προήλθε από μια διάσημη σχολή κινηματογράφου. Προήλθε από το YouTube. Αυτό το Σαββατοκύριακο, αυτός και ένας άλλος δημιουργός ονόματι Kane Parsons κατέχουν τις δύο πρώτες θέσεις στο box office. Αυτή τη στιγμή ξεπερνούν σε επιδόσεις μια νέα ταινία Star Wars.

Οι αριθμοί που συγκλόνισαν τη βιομηχανία

Η οικονομική πραγματικότητα αυτού του Σαββατοκύριακου αποτελεί σοκ για το παραδοσιακό σύστημα των στούντιο. Το Backrooms, η κινηματογραφική επέκταση μιας viral σειράς του YouTube, κέρδισε περίπου 81 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία της A24. Για ένα στούντιο που έχτισε τη φήμη του σε ποιοτικές ταινίες τρόμου και ανεξάρτητα διαμάντια, αυτό το αποτέλεσμα αποτελεί μια τεκτονική αλλαγή. Ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ ήταν το Civil War, το οποίο άνοιξε με λιγότερο από το ένα τρίτο αυτού του συνόλου. Ο Kane Parsons είναι 20 ετών. Δημιούργησε τα αρχικά βίντεο Backrooms στο υπνοδωμάτιό του όταν ήταν έφηβος. Τώρα είναι ο σκηνοθέτης της μεγαλύτερης ταινίας στη χώρα.

Πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο το κοινό αξιολογεί την ψυχαγωγία. Το The Mandalorian and Grogu είναι η πρώτη ταινία Star Wars εδώ και επτά χρόνια. Πρόκειται για μια τεράστια πνευματική ιδιοκτησία με δεκαετίες ιστορίας. Ωστόσο, αναμένεται να φτάσει τα 24 εκατομμύρια δολάρια αυτό το Σαββατοκύριακο. Αυτό είναι λιγότερο από το τρίτο Σαββατοκύριακο μιας ταινίας τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού και ένα κλάσμα του ντεμπούτου για μια ταινία σχετικά με έναν κίτρινο χώρο γραφείων. Το box office σταμάτησε να ανταμείβει το οικείο. Ανταμείβει τους δημιουργούς που έχουν περάσει χρόνια χτίζοντας μια άμεση σχέση με τους θεατές τους.

Η δεκαετία της αόρατης πρακτικής

Υπάρχει μια κοινή παρανόηση ότι η επιτυχία στο YouTube είναι ένα ατύχημα του αλγορίθμου. Οι κριτικοί συχνά περιγράφουν αυτούς τους δημιουργούς ως φαινόμενα της μιας νύχτας. Αυτή η αφήγηση αγνοεί την πραγματικότητα της δουλειάς τους. Ο Curry Barker κέρδισε το κοινό του μέσα από χρόνια σκετς και ταινιών μικρού μήκους. Η ταινία του 2024 με τεχνική found footage, Milk & Serial, ήταν μια ωριαία απόδειξη της ικανότητάς του να κατανοεί την ένταση. Ο Mark Fischbach, γνωστός ως Markiplier, κυκλοφόρησε το Iron Lung νωρίτερα φέτος και κέρδισε 41 εκατομμύρια δολάρια. Αυτά τα άτομα έχουν περάσει μια δεκαετία σε μια ομάδα εστίασης που λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο. Βλέπουν ακριβώς πότε ένας θεατής σταματά να παρακολουθεί και μαθαίνουν να διορθώνουν τον ρυθμό.

Αυτή η διαδικασία είναι μια μορφή μακροζωίας που το παραδοσιακό Χόλιγουντ δυσκολεύεται να αναπαράγει. Ένας τυπικός σκηνοθέτης μπορεί να γυρίζει μια ταινία κάθε τρία έως πέντε χρόνια. Ένας YouTuber δημιουργεί περιεχόμενο κάθε εβδομάδα. Έχουν χιλιάδες ώρες εμπειρίας στην οπτική αφήγηση προτού πατήσουν ποτέ το πόδι τους σε ένα επαγγελματικό σετ. Κατανοούν τους μηχανισμούς ενός ξαφνικού τρόμου (jump scare) ή μιας αφηγηματικής ανατροπής επειδή έχουν δοκιμάσει αυτές τις ιδέες σε εκατομμύρια ανθρώπους σε πραγματικό χρόνο. Όταν τελικά μεταβαίνουν στη μεγάλη οθόνη, δεν είναι αρχάριοι. Είναι βετεράνοι ενός διαφορετικού είδους πολέμου.

Γιατί η διαφήμιση από στόμα σε στόμα εξακολουθεί να έχει σημασία στην ψηφιακή εποχή

Η επιτυχία του Obsession είναι ένα μάθημα για την εμπιστοσύνη του κοινού. Σε μια εποχή αλγοριθμικής επιμέλειας, συχνά μας λένε τι να παρακολουθήσουμε μέσω ενός λογισμικού. Περιηγούμαστε σε βιβλιοθήκες streaming για 40 λεπτά και δεν βρίσκουμε τίποτα επειδή οι επιλογές μοιάζουν κενές. Παραδόξως, όσο περισσότερο περιεχόμενο έχουμε, τόσο λιγότερο συνδεδεμένοι νιώθουμε με αυτό. Αυτές οι ταινίες που καθοδηγούνται από YouTubers σπάνε αυτόν τον θόρυβο επειδή φέρουν μια ανθρώπινη υπογραφή. Όταν πήγα να δω το Obsession, το θέατρο ήταν γεμάτο από ανθρώπους που ένιωθαν ότι ήταν μέλη μιας μυστικής λέσχης. Ήταν εκεί επειδή εμπιστεύονταν το γούστο του Barker.

Αυτή η εμπιστοσύνη δημιουργεί μια μοναδική οικονομική τροχιά. Τα περισσότερα blockbusters βασίζονται σε ένα τεράστιο πρώτο Σαββατοκύριακο, επειδή το ενδιαφέρον μειώνεται γρήγορα μόλις χαθεί το μυστήριο. Το Obsession είναι μια ταινία που αναπτύσσεται αργά. Βασίζεται στην ανθρώπινη κλίμακα της σύστασης. Ένα άτομο λέει σε έναν φίλο ότι ούρλιαξε στον κινηματογράφο. Αυτός ο φίλος πηγαίνει το επόμενο Σαββατοκύριακο. Αυτός είναι ο ορισμός ενός πολιτιστικού φαινομένου. Δεν είναι κάτι που μπορεί να κατασκευάσει ένα τμήμα μάρκετινγκ με μια διαφημιστική δαπάνη 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Απαιτεί μια ιστορία για την οποία οι άνθρωποι θέλουν πραγματικά να μιλήσουν το πρωί της Δευτέρας.

Το υποβρύχιο στο δωμάτιο

Νωρίτερα φέτος, το Iron Lung παρείχε το προσχέδιο για αυτό το κίνημα. Ο Markiplier προσάρμοσε ένα εξειδικευμένο indie παιχνίδι για έναν ωκεανό γεμάτο αίμα και το μετέτρεψε σε μια επιτυχία 41 εκατομμυρίων δολαρίων. Το έκανε σεβόμενος το αρχικό υλικό και τη νοημοσύνη του κοινού του. Δεν προσπάθησε να κάνει μια γενική ταινία δράσης. Έκανε μια κλειστοφοβική, πειραματική ταινία τρόμου. Κατάλαβε ότι οι θαυμαστές του ήθελαν τη συγκεκριμένη ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, όχι μια νερωμένη εκδοχή του.

Αυτή η τάση σηματοδοτεί το τέλος του παραδοσιακού «ρυθμιστή». Για δεκαετίες, μια μικρή ομάδα στελεχών αποφάσιζε ποιος θα λάμβανε τον προϋπολογισμό για να γυρίσει μια ταινία. Έδιναν προτεραιότητα σε καταξιωμένους ηθοποιούς και ασφαλή σενάρια. Τώρα, το κοινό είναι ο ρυθμιστής. Έχουν ήδη αποφασίσει ότι τους αρέσει η δουλειά των Parsons και Barker. Η μετάβαση στον κινηματογράφο είναι απλώς μια αλλαγή στο μέγεθος της οθόνης. Η βιομηχανία αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι μια πιστή βάση συνδρομητών είναι πιο πολύτιμη από ένα διάσημο όνομα σε μια αφίσα. Ο κινηματογραφικός αστέρας δεν έχει πεθάνει, αλλά ο ορισμός του αστέρα έχει αλλάξει.

Διεκδικώντας τον κινηματογράφο από τη μηχανή των franchise

Αυτή τη στιγμή γινόμαστε μάρτυρες μιας αλλαγής στα αρχιτεκτονικά θεμέλια της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η αχανής πόλη των κινηματογραφικών συμπάντων γίνεται όλο και πιο δύσκολη στην πλοήγηση. Το κοινό έχει κουραστεί από την «προετοιμασία». Δεν θέλουν να παρακολουθήσουν τρεις σεζόν μιας τηλεοπτικής σειράς μόνο και μόνο για να καταλάβουν μια ταινία. Η επιτυχία των Backrooms και Obsession αποδεικνύει ότι υπάρχει δίψα για αυτοτελείς εμπειρίες. Αυτές οι ταινίες προσφέρουν ένα σαφές σημείο εισόδου. Δεν χρειάζεστε χάρτη για να τις απολαύσετε. Χρειάζεστε μόνο ένα εισιτήριο.

Καθώς φεύγετε από τον κινηματογράφο μετά από μια ταινία όπως το Obsession, μπορεί να παρατηρήσετε τις δικές σας συνήθειες. Μπορεί να συνειδητοποιήσετε ότι είστε πιο ενθουσιασμένοι για το ντεμπούτο ενός 20χρονου παρά για μια διαστημική όπερα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή είναι μια στιγμή για να παρατηρήσουμε πώς επιλέγουμε την αναψυχή μας. Έχουμε τη δύναμη να ανταμείβουμε τη δημιουργικότητα έναντι της εταιρικής στρατηγικής. Η διαδρομή από το YouTube στον ποιοτικό τρόμο είναι μια υπενθύμιση ότι οι καλύτερες ιστορίες συχνά προέρχονται από τα μέρη που λιγότερο περιμένουμε. Είναι καιρός να σταματήσουμε να κοιτάμε την κορυφή του βουνού και να αρχίσουμε να κοιτάμε τους ανθρώπους που χτίζουν πραγματικά κάτι νέο.

Πηγές: The Hollywood Reporter, The New York Times, Box Office Mojo.