Γιατί ο Nathan Drake δεν μπορεί ποτέ να αποσυρθεί πραγματικά και το παράδοξο του ατελείωτου τέλους

Υπάρχει μια συγκεκριμένη, βουβή θλίψη όταν ολοκληρώνεις ένα παιχνίδι που όντως τελειώνει. Κάθεσαι μπροστά στους τίτλους τέλους, βλέπεις τους πρωταγωνιστές να βαδίζουν προς το ηλιοβασίλεμα και νιώθεις το βάρος μιας ιστορίας που ειπώθηκε πλήρως. Αυτή ήταν η συλλογική εμπειρία της κοινότητας του gaming το 2016, όταν ο Nathan Drake κρέμασε τη θήκη του όπλου του. Στη συνέχεια, η εταιρική μηχανή αρχίζει να γυρίζει. Αναφορές υποδεικνύουν τώρα ότι η Naughty Dog εργάζεται πάνω σε μια νέα προσθήκη στο Uncharted με πρωταγωνιστή τον θρυλικό κυνηγό θησαυρών. Αυτή η αποκάλυψη είναι μια κλινική πραγματικότητα των σύγχρονων μέσων ενημέρωσης. Η Sony είναι μια τεράστια οντότητα που δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη των μετόχων έναντι της αφηγηματικής οριστικότητας. Η λογική της βιομηχανίας είναι απλή: ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο είναι ασφαλέστερο από ένα νέο. Αυτή είναι η τριβή ανάμεσα στη συναισθηματική μας ανάγκη για κλείσιμο και την επιχειρηματική ανάγκη για άπειρο περιεχόμενο.

Το βάρος ενός τέλειου τέλους

Πριν από δέκα χρόνια, η Naughty Dog πέτυχε ένα κατόρθωμα που είναι σπάνιο στον χώρο των blockbuster. Τερμάτισε ένα franchise δισεκατομμυρίων δολαρίων με αξιοπρέπεια. Οι τελευταίες στιγμές του τέταρτου παιχνιδιού μάς χάρισαν μια οικιακή γαλήνη που έμοιαζε κερδισμένη. Ο Nathan Drake δεν ήταν πλέον ένας τυχοδιώκτης που απορροφούσε σφαίρες· ήταν σύζυγος και πατέρας. Το παιχνίδι μάς επέτρεψε μάλιστα να παίξουμε ως η κόρη του, η Cassie, σε έναν προαστιακό επίλογο που έμοιαζε με οριστική παράδοση της σκυτάλης. Ήταν μια σπάνια περίπτωση όπου οι δημιουργοί έθεσαν ως προτεραιότητα την ακεραιότητα του τόξου του χαρακτήρα έναντι της πιθανότητας για ένα sequel. Νιώσαμε την οριστικότητα μέχρι το μεδούλι μας, επειδή οι μηχανισμοί του παιχνιδιού επιβραδύνθηκαν σε έναν οικιακό ρυθμό.

Στα παρασκήνια, η βιομηχανία μετατοπιζόταν ήδη προς το μοντέλο του «παντοτινού franchise». Η εποχή της αυτόνομης τριλογίας είναι ένα κειμήλιο του παρελθόντος. Σήμερα, μια επιτυχημένη πνευματική ιδιοκτησία είναι μια εκτεταμένη πόλη που απαιτεί συνεχή επέκταση για να παραμείνει επίκαιρη. Όταν ένα στούντιο δημιουργεί έναν χαρακτήρα τόσο απηχητικό όσο ο Nathan Drake, αυτός ο χαρακτήρας παύει να είναι ένα πρόσωπο σε μια ιστορία. Είναι ένα περιουσιακό στοιχείο σε έναν ισολογισμό. Παραδόξως, όσο περισσότερο αγαπάμε έναν χαρακτήρα για το ταξίδι του, τόσο πιο πιθανό είναι η βιομηχανία να διακόψει την ανάπαυσή του για μια ακόμη αποστολή. Αυτή η νέα αναφορά υποδηλώνει ότι η ειρήνη που βρήκε ο Nathan είναι προσωρινή. Η συναισθηματική αυτοψία αυτών των ειδήσεων αποκαλύπτει μια κενή αίσθηση. Είναι η συνειδητοποίηση ότι στην εποχή των blockbuster, κανείς δεν επιτρέπεται ποτέ πραγματικά να πει αντίο.

Ταξίδια έρευνας και το φάντασμα ενός κανονιού

Οι εικασίες σχετικά με τη σειρά κυκλοφορούν εδώ και χρόνια. Οι τρέχουσες αναφορές επικεντρώνονται στον Shaun Escayag, ο οποίος προηγουμένως σκηνοθέτησε το αυτόνομο expansion που επικεντρώθηκε στην Chloe Frazer και τη Nadine Ross. Ο Escayag είναι βετεράνος του στούντιο που κατανοεί την ισορροπία μεταξύ κινηματογραφικού θεάματος και οικειότητας των χαρακτήρων. Η πρόσφατη δραστηριότητά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περιελάμβανε ένα ταξίδι στο Τρινιντάντ για ερευνητικούς σκοπούς. Δημοσίευσε μια εικόνα ενός παλιού, φθαρμένου κανονιού, το οποίο αποτελεί οπτικό σήμα κατατεθέν της σειράς. Αυτή η λεπτομέρεια είναι ένα στοιχείο για ένα fandom που διψά για πληροφορίες. Υποδηλώνει μια επιστροφή στα ιστορικά μυστήρια που καθόρισαν τους πρώτους τίτλους.

Η Naughty Dog είναι επί του παρόντος ένα στούντιο με γεμάτο ημερολόγιο. Εργάζονται πάνω σε ένα νέο sci-fi project με τίτλο Intergalactic, το οποίο έχει προγραμματισμένη κυκλοφορία στο εγγύς μέλλον. Το στούντιο επιβεβαίωσε επίσης μια βαθύτερη ματιά στην επόμενη μεγάλη sci-fi προσπάθειά τους το 2027. Μέσα σε όλα αυτά, το project Uncharted αντιπροσωπεύει μια επιστροφή σε μια άνετη βάση. Ενώ το Intergalactic είναι ένα ριψοκίνδυνο νέο εγχείρημα, ένα νέο Uncharted είναι μια εγγυημένη νίκη για το οικοσύστημα του PlayStation. Το project φέρεται να μην είναι remake, πράγμα που σημαίνει ότι η αφήγηση πρέπει να βρει έναν τρόπο να δικαιολογήσει την επιστροφή του Nathan Drake χωρίς να καταστρέψει τον αντίκτυπο της προηγούμενης αποχώρησής του.

Οι μηχανισμοί του βετεράνου πρωταγωνιστή

Η αναφορά παραμένει ασαφής ως προς την έκταση του ρόλου του Nathan Drake. Μπορεί να είναι ο πρωταγωνιστής ή μπορεί να κατέχει μια υποστηρικτική θέση. Υπάρχει η διακριτή πιθανότητα το παιχνίδι να επικεντρώνεται στην Cassie Drake, με τον Nathan ως φιγούρα μέντορα. Αυτό είναι ένα κοινό μοτίβο στα σύγχρονα reboots. Το βλέπουμε στον κινηματογράφο και στα παιχνίδια εξίσου. Ο βετεράνος χαρακτήρας παρέχει το νοσταλγικό δόλωμα, ενώ ο νέος χαρακτήρας παρέχει τη μακροζωία. Από τη σκοπιά του δημιουργού, αυτός είναι ένας τρόπος να έχεις και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Διατηρείς την ταυτότητα του brand ενώ προσπαθείς να χτίσεις ένα νέο μέλλον.

Σε καθημερινούς όρους, αυτό είναι σαν μια ανακαίνιση σπιτιού που διατηρεί το εξωτερικό αλλά αδειάζει το εσωτερικό. Ο παίκτης αναγνωρίζει το όνομα στο κουτί, αλλά η εμπειρία είναι διαφορετική. Εάν ο Nathan είναι δευτερεύων χαρακτήρας, το παιχνίδι κινδυνεύει να μοιάζει με μια κενή απομίμηση του παρελθόντος. Εάν είναι ο πρωταγωνιστής, το στούντιο κινδυνεύει να υπονομεύσει το συναισθηματικό διακύβευμα της προηγούμενης συνταξιοδότησής του. Αυτό είναι το τεντωμένο σκοινί στο οποίο πρέπει να βαδίσει η Naughty Dog. Προσπαθούν να ανακτήσουν τη μαγεία μιας σειράς που χτίστηκε πάνω στην ιδέα ενός ήρωα που τελικά μαθαίνει να σταματά. Κατά συνέπεια, η ίδια η ύπαρξη ενός νέου παιχνιδιού δημιουργεί ένα αφηγηματικό εμπόδιο που οι προγραμματιστές πρέπει να ξεπεράσουν.

Ο περιφραγμένος κήπος περιεχομένου και το φαινόμενο Last of Us

Η Naughty Dog δεν είναι πλέον απλώς ένας προγραμματιστής παιχνιδιών. Είναι ο κύριος αρχιτέκτονας για τη στρατηγική transmedia της Sony. Η επιτυχία της μεταφοράς του The Last of Us από το HBO άλλαξε τα δεδομένα για κάθε project που αγγίζει το στούντιο. Υπάρχουν πολλαπλά projects σε αυτό το σύμπαν που βρίσκονται υπό ανάπτυξη. Αυτά θα μπορούσαν να είναι παιχνίδια, ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές. Αυτό υποδηλώνει ένα στούντιο που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις καθιερωμένες επιτυχίες του. Η πίεση για την παροχή περιεχομένου υψηλής ποιότητας και υψηλού περιθωρίου κέρδους είναι τεράστια.

Μέσα από αυτόν τον φακό του κοινού, βλέπουμε ένα στούντιο που γίνεται θύμα της ίδιας του της αριστείας. Ο πήχης για ένα παιχνίδι της Naughty Dog είναι τόσο ψηλά που δεν μπορούν να αντέξουν μια αποτυχία. Αυτό οδηγεί σε μια συντηρητική προσέγγιση της πνευματικής ιδιοκτησίας. Παραδόξως, όσο περισσότερο ένα στούντιο γίνεται γνωστό για την καινοτομία, τόσο περισσότερο η μητρική εταιρεία θέλει να εμμένει σε αυτό που λειτουργεί. Ένα νέο Uncharted είναι το απόλυτο δίχτυ ασφαλείας. Είναι ένα παιχνίδι που εκατομμύρια άνθρωποι θα αγοράσουν ανεξάρτητα από τις κριτικές. Αυτή είναι η πραγματικότητα του περιφραγμένου κήπου περιεχομένου. Μόλις σημειώσεις μια επιτυχία, αναμένεται να φροντίζεις αυτόν τον κήπο για πάντα.

Η ψευδαίσθηση της αφηγηματικής οριστικότητας

Συχνά μιλάμε για τα βιντεοπαιχνίδια ως μια συνομιλία μεταξύ του παίκτη και του δημιουργού. Εάν αυτό αληθεύει, τότε ένα sequel σε μια ολοκληρωμένη ιστορία μοιάζει με μια συνομιλία που δεν τελειώνει. Είπαμε τα αντίο μας, αλλά ο δημιουργός συνεχίζει να μιλάει. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση «λουντο-αφηγηματικής» εξάντλησης. Θέλουμε να δούμε τι άλλο μπορούν να κάνουν αυτοί οι ταλαντούχοι δημιουργοί, αλλά επανειλημμένα τραβιόμαστε πίσω στα ίδια γνώριμα πρόσωπα. Η βιομηχανία είναι επί του παρόντος εμμονική με την ιδέα του reboot και του legacy sequel επειδή είναι ευκολότερο να προωθηθούν σε ένα κατακερματισμένο τοπίο μέσων ενημέρωσης.

Ιστορικά, τα franchises είχαν σαφείς κύκλους ζωής. Μια σειρά θα διαρκούσε μερικά χρόνια και στη συνέχεια θα εξαφανιζόταν για να δημιουργήσει χώρο για κάτι νέο. Τώρα, οι χαρακτήρες είναι ψηφιακά avatars που μπορούν να αναστηθούν επ' αόριστον. Ο Nathan Drake είναι ένας άνθρωπος φτιαγμένος από pixels και ηχητικές γραμμές. Δεν γερνάει εκτός αν το πουν οι συγγραφείς. Δεν παραμένει συνταξιούχος εκτός αν το πουν οι αριθμοί των πωλήσεων. Αυτή είναι η θεμελιώδης αλήθεια του σύγχρονου blockbuster. Το τέλος δεν είναι ποτέ το τέλος· είναι απλώς μια παύση πριν από την επόμενη ανακοίνωση.

Διεκδικώντας την αξία του αποχαιρετισμού

Ως καταναλωτές, έχουμε ρόλο σε αυτόν τον κύκλο. Παραπονιόμαστε για την κόπωση των franchises, αλλά αγοράζουμε επίσης τα sequels σε αριθμούς ρεκόρ. Είμαστε νοσταλγικοί για τους χαρακτήρες με τους οποίους μεγαλώσαμε και η βιομηχανία είναι στην ευχάριστη θέση να μας πουλήσει πίσω αυτή τη νοσταλγία. Ωστόσο, υπάρχει ένα κόστος σε αυτή τη συνεχή αναβίωση. Όταν αρνούμαστε να αφήσουμε τις ιστορίες να τελειώσουν, χάνουμε τον αντίκτυπο που παρέχουν αυτά τα τελειώματα. Η οριστικότητα του τέταρτου παιχνιδιού ήταν ένα δώρο στους θαυμαστές. Ήταν μια υπόσχεση ότι ο αγώνας του Nathan Drake σήμαινε κάτι επειδή είχε μια κατάληξη.

Θα πρέπει να δούμε αυτή τη νέα αναφορά για το Uncharted με μια υγιή δόση σκεπτικισμού. Όχι επειδή το παιχνίδι θα είναι κακό —η Naughty Dog σπάνια φτιάχνει ένα κακό παιχνίδι— αλλά λόγω του τι λέει για την κουλτούρα μας. Αυτή τη στιγμή φοβόμαστε το άγνωστο. Προτιμάμε να περάσουμε άλλες σαράντα ώρες με έναν γνώριμο φίλο παρά να ρισκάρουμε με έναν νέο ξένο. Εάν ο Nathan Drake επιστρέψει, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί τον χρειαζόμαστε πίσω. Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε έναν θρυλικό χαρακτήρα είναι να τον αφήσουμε να παραμείνει στο ηλιοβασίλεμα που του δώσαμε ήδη.